Jestem jakaś nieswoja

To nie nasza wina, że nie możemy nakarmić głodnego, ani napoić spragnionego.



My się go boimy.

Pierwsza godzina: nie znajdziemy tylu talerzy i kubków w domu.

Druga godzina: ktoś nas zapyta: A kogo ty tu nam wpuszczasz?

Trzecia godzina: obcy jest zły. Bardzo zły. Jak się zbudzi to nas zje.

Na palcach chodzimy.

W lesie.



Obcy przychodzą, żeby nas bolało.

Prowokują nas tymi dziećmi. Siedzą te dzieci na ziemi.

Nasze tak nie siadają.

W lesie.



Dyktator nimi włada jak szablą. Uderza w nas płazem.

Co my możemy zrobić? Nie rozdzielimy przecież rodzin.

Dziecko nie przeżyje samo.

W lesie.



To już przekracza wszelkie granice!

Po co nam obcy? Mamy swoich na głowie.

Swoi są legalni.

W lesie.



Czujemy się z obcymi po prostu nieswojo.

To taki wyjątkowy stan.

Jeno wyjmij mi to z oczu. Zejdź.

W lesie.

Lachy na strachy

Z lasu w bajkach wychodzą strachy.

Kłapie wilk kapturki naiwniaczek

Nimfy mlaskają bagnem na dziarskich zalotników

Baba Jaga piecze dzieci w pieczarach



Nie patrz na las.

Tam są grzyby, które trują



Zamaluj las bezmyślnymi zwojami linii

Rysuj ostro i gęsto

Niech go nie widzą dobrzy sąsiedzi

Żeby się nie bali

Strachów z lasu



Otocz las pasem ciszy

O ziemiankach

Kopanych podobnie jak grób

Tylko bez krzyża



Tak już bywało

Ludzie mieszkali w lesie

Bo strachy były na zewnątrz.