Mrok nas oślepia,
rzuca się na uszy.
Kiedy nas dopadnie
chcemy poczuć ukojenie
w ciasnocie łóżka.
Mrok nas usypia,
a przecież nikt nie chce
nie zauważyć swojego końca.
Choć mawia się, że
nieświadoma śmierć
jest zbawieniem,
to tylko mrok słów,
zasłaniający nasz lęk,
przed przegapieniem
ostatniej wolnej myśli,
ostatniego ruchu w życiu.
Bujające w niebie liście
Zwieszają łodygi ku ziemi
Splatają je w grube warkocze pni
Sięgające gleby, która zębami kamieni
Rozgryza sploty i rozcapierza je
W kosmyki korzeni
Drzewo wpina w gałęzie kolorowe ptaki i huby
Zdobi swą koronę kroplami deszczów
Łapie ten niezwykły blask niebios
I zmienia go w zielone światło
Tak dobre dla oczu płochliwych stworzeń
Kręcących się w czuprynach lasów
Istot, które chowają się przed błękitnym okiem,
Które może je wypatrzyć i zabić
A liście śmieją się z tych strachów
I bujają wietrznie w niebie
Spotykam się codziennie ze zmarłymi
Dotykam ich myśli delikatnie oczyma
Sunąc po czarnych ułożonych przez nich
Literach na gładkim kawałku papieru
Czerpię radość z obcowania z ich stołem
Kubkiem w maskonury – świadków wojaży
opowiadanych mi przez pamięć zachowującą nawet
Śmiech, którym nieboszczyk zanosił się wtedy
Ich doświadczenie krąży w moich żyłach
Wyssałam je z mlekiem, do ostatniej boleści
Noszę się prosto, zakazują mi się garbić
A brzemię moje słodkogorzkie jest
I w sumie najbezpieczniej czuję się,
Kiedy nie ma przy mnie żywych.
Mogę wtedy czytać księgi umarłych,
Ich całuny, one szczęśliwie mają epilog,
A życie wydaje się takie bezkresne
Jak bez dna, nie sięgam w każdym razie
do jego sedna i to mnie straszy.
Dobrze, że posłali mi całun na życie.
Wyliczasz, że to już trzeci tydzień sprzątasz
zamiast mnie
Policzyłam, że żeby Ci się opłacało
Musisz żyć po mnie
naście lat
Cóż to jest dziwnego
Że trzeba sprzątać, gotować, przynosić ziemniaki
Prać, leczyć, kąpać, nosić urodzonych?
Nic. To normalne
W tym czasie można by dokonywać czynów
jak się ma robota w zastępstwie.
Ale nie miałam robota, bo nie czyniłam.
Pewnego dnia jednak
zaniedbałam kąty
i wzruszyła cię moja nieporadność
a dzieci dorosły do sportu i rywalizacji
Doczekałam się zmiany
(choć dalej nie uczyniłam nic
co byłoby pamiętane
i czym zasłużyłabym na robota)
Mam teraz grafik i mogę czynić
co chcę w ramach niego
Pocieszające jest naście lat
po mnie
Wpuściłam wojnę do domu.
Miała dwie zakładniczki ze sobą -
Nie czuły głodu ani strachu.
Spały w ubraniach,
Na plecakach wypełnionych kawałkami
Rozbitego życiorysu.
Wojna tego właśnie od nich oczekiwała.
Krzywiła się na ich śmiech
Odbijający się echem
W cudownej dolinie,
Która ośmieliła je,
by czuły się turystkami.
W snach wracały do domu.
Ze strachu przed letargiem
Piły kawę i głaskały koty.
Przyglądały się życiu
Paciorkami zamiast oczu.
Dałam im pusty pokój i pozór siły
Złudę pewności
Wojna ma też spokój,
Bo nie mogę zdecydować się
Jak ją zabić:
Czy wolno, by się męczyła za karę
Czy niesprawiedliwie, bo humanitarnie
